Posts Tagged ‘απανεμιά

02
Νοέ.
12

ταξίδι στη γη

Βράδυ Πέμπτης, νεαρόκοσμος ανηφορίζει διστακτικός ανάμεσα στα τραπεζάκια με τους τουρίστες τη Μνησικλέους, ρωτώντας για μια παλιά μπουάτ στην οδό Θόλου. Στο στενό δρομάκι κάτω από την κληματαριά η πινακίδα στην είσοδο λέει: Απανεμιά, 1964.

Μπαίνει ένας-ένας στη μικροσκοπική αίθουσα, σαν μακρόστενη καμπίνα αεροπλάνου, προσδένεται στα μικροσκοπικά καθίσματα, στριμώχνεται στους πάγκους, σκαρφαλώνει στις σκάλες πάνω από τη σκηνή. Και χωρίς να το καταλάβεις, πριν ακόμα δοθεί το σήμα για εκκίνηση, πολύ πριν παραδοθείς στον καπνό, το ημίφως και το ρόγχο του ανεμιστήρα, έχεις κιόλας ξεκινήσει για ένα τρίωρο ταξίδι μέσα σ’αυτή την ασφυκτικά γεμάτη κάψουλα του χρόνου. Με διαβατήριο την εγγύτητα ψυχών και σωμάτων, με καύσιμο τις ανάσες και τα βλέμματα των συνεπιβατών και με παρέα τους αγίους που ευλογούν από τα εικονίσματα ψηλά στους τοίχους τη λειτουργία (το Μάνο και το Μάνο, το Μίκη, τον Γκάτσο, τον Τσιτσάνη). Ενδιάμεσοι σταθμοί τα τραγούδια: απογυμνωμένα και πρωτάκουστα, σαν να τα σιγοτραγουδάς πρώτη φορά, σαν να γεννιούνται εκεί μπροστά σου τώρα, χειροποίητα και τρεμάμενα. Ίδιο μόνο το μεδούλι, η αγάπη και η απορία, τα λόγια και η φωνή του Κωνσταντίνου, που σε κοιτάζει στα μάτια, πιο παιδί από κάθε άλλη φορά.

Κι όταν στο τέλος καλέσει τον μαέστρο να πουν μαζί Μοσχολιού κι ύστερα μείνει μόνος στο πιάνο, ψιθυρίζοντας το Χαζό παιδί, δε θες να σηκωθείς, να βγεις έξω στα σιωπηλά σοκάκια, μόνο ν’ αγκαλιάσεις το διπλανό σου και να μείνεις εκεί. Μέχρι το επόμενο ταξίδι.