Πώς φτάσαμε ως εδώ; Η μέσα εποχή άλλη, ξένος ο μέσα τόπος.
Φέτος είναι αλλιώς. Δεν είναι ο Καιρός μου, όπως πάντα – από πάντα και για πάντα. Η ζέστη δεν περνάει τους πόρους, ο ιδρώτας μυρίζει αλλιώς, το θαλασσινό νερό δεν στέκεται στην επιδερμίδα, το αίμα δεν βράζει. Τριγύρω μαύρα κορμιά κατάμαυρα, παράξενα, παράταιρα, σχεδόν αποκρουστικά, σαν τ’ αποκαΐδια της πλατείας, κουφάρια της πόλης.
Μόνο τα δάκρυα δεν αντιστέκονται στη θερμοκρασία, σαν να στεγνώνουν, όλο αναβλύζουν, μα δεν κυλάνε. Ίσως ξέμαθαν κι αυτά, βολεύτηκαν στη χημική τους παραγωγή. Ευτυχώς, έχω περίσσευμα από το χειμώνα. Από τους χειμώνες.
Βάζω τη μάσκα και βουτάω.
Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα
…
Δυστυχείς εμπροσθοφυλακές και ανάστροφοι
οδηγοί των βαρέων αρμάτων τ’ ουρανού
ως και τα σύννεφα είναι ναρκοθετημένα
το νου σας: από μας η άνοιξη εξαρτάται.
Να ξαναδώσουμε στα πόδια μας το χώμα.
Το πράσινο στο πράσινο τον άνθρωπο του Νεάντερταλ
στον άνθρωπο του Νεάντερταλ. Δεν ωφελούν πια
οι μυώνες
θέλει αγάπη θηριώδη
θέλει πήδημα τίγρισσας μες στις ιδέες.